Ballada o wilku

Autor / Wykonawca: nieznany (inne tego wykonawcy »)

   Ballada o wilku
1.Tamtą zimę wciąż pamiętam, już nie ważne który rok.
Tak jak złapał mróz na święta, trzymał aż po Wielką Noc.
Śnieg zasypał okolice, wiatr przeszywał dom na wskroś.
Głodnych wilków smętne wycie, słychać było dzień i noc..
Wyjeżdżałem gdzieś o świcie, zimny silnik ciągle gasł.
Przeklinałem świat i życie, żeby grata trafił szlag.
A wtem z zaspy gdzie wyskoczył, prosto mi pod koła wpadł.
Patrząc śmierci prosto w oczy, wilk co dość już życia miał.
       
Ref. Każdy z nas pisany ma ten dzień
Gdy kończy się już czas, gdy trzeba odejść w cień
Trzeba iść przez życie twardo, nie żałować własnych sił
Śmierci w oczy spojrzeć hardo ze spokojem jak ten wilk.

2.Stary Janek nas opuścił, ciężko było kopać grób.
Dom zostawił całkiem pusty, nie dla niego taki mróz.
Janek życie miał nie lekkie, przeżył wojny wszystkie trzy.
Odszedł cicho i bez lęku, odszedł z dumą jak ten wilk.
Tamtą zimę zapamiętam, zasypało cały las.
Głodne wilki wyły smętnie, ktoś nie wracał raz po raz.
Ale śni mi się po nocach jak przed maską dumnie stał.
Patrząc śmierci prosto w oczy, wilk co dość już życia miał.

Ref. Każdy z nas pisany ma ten dzień...

3.Z głową dumnie uniesioną, jednym krokiem przejść przez próg.
Z drugiej strony za zasłoną czeka na nas dobry Bóg.